این خانه قشنگ است ولی خانه ی من نیست...

    دکتر خسرو فرشیدورد متولد 1308 در شهرستان ملایر است که  پس از دریافت مدرک دکترا  در  رشته ی زبان و ادبیات پارسی در دانشکده ی  ادبیات دانشگاه تهران به تدریس    پرداخت. از ایشان نزدیک به 20 نُسَک ( کتاب ) در زمان حیاتشان چاپ و منتشر شد.

 سروده ی زیر، به خوبی عشق و مهر خالصانه ی او به ایران و فرهنگ این سرزمین   را نشان می دهد.

 

 این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست‎

 ‎‏این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست‎ ‎

  ‏آن کشور نو، آن وطـن دانش و صنعت‏‎

  ‎‏هرگز به دل انگیـزی ایران کهن نیست‎ ‎

 ‏در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان‏‎

 لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست‎ ‎

 ‏در دامن بحر خزر و ساحل گیلان‎

 ‎‏موجی است که در ساحل دریای عدن نیست‎ ‎

 ‏در پیکر گلهای دلاویز شمیران‎

 ‎‏عطری است که در نافه آهوی ختن نیست‎ ‎

 ‏ آواره‌ام و خسته و سرگشته و حیران‎

 ‎‏هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست‎ ‎

 ‏آوارگی وخانه به دوشی چه بلایی است‎

 ‎‏دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست‎ ‎

 ‏من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ‏‎

 ‎‏در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست‎ ‎

 ‏هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران‎

 ‎‏بی‌شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست‎ ‎

 ‏پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران‏‎

 ‎‏لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست‎ ‎

 ‏هر چند که سرسبز بوَد دامنه آلپ‏‎

 ‎‏چون دامن البرز پر از چین وشکن نیست‎ ‎

 ‏این کوه بلند است ولی نیست دماوند‏‎

 این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست‎ ‎

 ‏این شهرعظیم است ولی شهرغریب است‏‎

 ‎‏این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست‎

 

                                                   یادش گرامی باد

 

/ 0 نظر / 25 بازدید